پنج شنبه 6 آذر 1393
انواع آسیب‌دیدگی در رباط‌ها
درمان
توانبخشی
یک مفصل از سطوح مفصلی غضروفی، انتهای دو استخوان مفصل شونده تشکیل شده است. این سطوح مفصلی به وسیله کپسول مفصلی که از بافت پیوندی تشکیل شده است به یکدیگر وصل شده اند . لایه داخلی کپسول مفصلی از لایه‌ای پوشیده شده است بنام لایه سینوویوم که مایع مفصلی را ترشح می کند.
کار عمده‌ مایع مفصلی تغذیه غضروف مفصلی و نرم و لغزنده کردن سطح آن است. در نقاطی که فشار و کشش بیشتری به مفصل وارد می‌شود، کپسول مفصلی توسط نوارهای محکمی از بافت پیوندی به نام رباط تقویت شده که استحکام بیشتری به آن داده و از حرکات غیرطبیعی آن نیز ممانعت می‌کند. مفاصل بدن توسط عضلات و تاندون‌ها احاطه شده‌اند.
شکل ساختمانی تمام مفاصل شبیه نیستند، ولی عموماً یک سطح آنها محدب و توپی شکل است و سطح دیگر آن مقعر و کاسه مانند است که این دو به درجات مختلفی در یکدیگر قرار می‌گیرند، مثلاً در مفصل رانی قسمت محدب یا سر استخوان ران کاملاً داخل حفره مربوطه قرار دارد، ولی در مفصل زانو و مفصل انگشتان قسمت مقعر خیلی کم عمق است.
استحکام و ثابت مفصل تحت تاثیر فاکتورهای فعال و غیرفعال  قرار دارند.
استحکام فعال به وسیله فعالیت عضلانی و تحت کنترل فرد است، در حالی که استحکام غیرفعال توسط رباط‌ها ایجاد شده است. یک مفصل بدون استحکام غیرفعال کافی، قادر به فعالیت طبیعی نیست.
انواع آسیب‌دیدگی در رباط‌ها
وقتی مفصل بیش از دامنه حرکتی طبیعی خویش تحت فشار قرار می‌گیرد، آسیب رباط اتفاق می‌افتد. پارگی رباط ممکن است فقط از پارگی تعدادی از تارهای آن تا یک پارگی کامل ایجاد شده باشد.
پارگی نسبی: از نظر تعریف ، آن است که قستمی از رباط پاره شده ، ولی اندازه آن به حدی نیست که در استحکام مفصل تاثیر بگذارد و به سه نوع A ، B ، C تقسیم می‌شود..
در نوع A قسمتی از میانه رابط پاره می‌شود.
در نوع B قسمتی از محل چسبندگی رباط به استخوان کنده می‌شود.
در نوع C قسمتی از رباط از محل چسبندگی آن به استخوان با یک تکه استخوانی کنده می‌شود.
پارگی کامل: در پارگی کامل قسمت اعظم یا تمامی تارهای یک رباط دچار پارگی شده و مفصل مبتلا ، ثبات و استحکام خود را از دست داده است و به سه نوع A ، B ، C دیده می‌شود .
در نوع A رباط به طور کامل از وسط پاره شده و دو انتهای آن از یکدیگر دور می‌شوند.
در پارگی نسبی ممکن است فقط چند عدد از تارهای رباط پاره باشند که به آن درجه یک می‌گوییم یا تعداد بیشتری از تارها ، ولی کمتر از 50% تمام رباط دچار پارگی شده باشد که در این حالت نیز مفصل ثبات و استحکام داشته و درجه دو خفیف نامیده می‌شود. پارگی کامل حالتی است که یا بیشتر از 50% تارهای رباط پاره باشند که درجه دو شدید یا تمامی تارهای پاره شده باشند که درجه سه نامیده می‌شود.
در پارگی کامل مفصل ثبات ندارد (unstable) .
پارگی تارهای رباط اغلب همراه با خونریزی است که در نسوج اطراف پخش شده و اغلب به صورت کبود شدگی دیده می‌شود. پارگی رباط داخل مفصل یا پارگی کپسول مفصلی باعث خونریزی داخلی مفصلی گردیده و همچنین پارگی رباط‌ها ممکن است توام با آسیب‌دیدگی غضروف سطح مفصلی نیز باشد.
آسیب دیدگی رباط‌های مفصلی در ورزش یک چیز معمولی است و اغلب در مفاصل مچ پا ، زانو ، آرنج ، مچ دست و شانه اتفاق می‌‌افتد. در تمامی موارد آسیب‌ دیدگی رباط ها، باید مفصل از نظر ثبات و استحکام معاینه شود.
در موارد حاد آسیب لیگامانی (رباط‌ها) کارهایی را که ورزشکار یا مربی باید انجام داد ، شامل موارد زیر است:
آسیبهای رباط‌های مفصلی و نحوه درمان آن
کارهایی را که پزشک انجام می‌دهد به عبارت زیر است:
- انجام معاینات لازم جهت تعیین وضعیت ثبات و استحکام مفصل ، بخصوص در مورد مفصل زانو و انجام آتروسکوپی.در صورت درد شدید معاینات مربوطه باید تحت بیهوشی انجام شود.
- در صورت با ثبات بودن مفصل بسته به نوع ضایعه و نظر پزشک، ورزشهای حرکتی برای مفصل مربوطه شروع شده و یا از چند روز تا چند هفته را با بستن نوارهای چسب دار یا گچ گیری محافظت نماییم.
- در صورت بی ثبات بودن (unstable) تصمیم گرفته می‌شود که درمان غیرجراحی، شامل تمرینات حرکتی محافظت شده یا بستن با نوارهای چسب‌دار ، گچ‌گیری یا استفاده از بریس به مدت چهار تا شش هفته ، بسته به نوع ضایعه انجام شود و یا تصمیم به درمان جراحی برای مفصل مبتلا گرفته می‌شود.
علائم تشخیص زیر مبین این است که آسیب رباطی ایجاد شده است :
- خونریزی که باعث ایجاد کبودی تورم و درد و حساسیت اطراف مفصل مربوطه می‌شود.
- خونریزی که باعث هماتوز (تجمع خون در مفصل) شود.
- درد هنگام حرکت دادن یا کار کشیدن از اندام مبتلا.
- بی ثباتی مفصل که بستگی به شدت آسیب‌دیدگی دارد.
در توانبخشی تمرینات عضلانی بطور فعال و حرکت درمانی از اهمیت زیادی برخوردار است و باید با همکاری ورزشکار ، مربی ، کوچ ، پزشک و فیزیوتراپیست انجام شود.
التیام رباط بعد از یک آسیب دیدگی احتیاج به زمان طولانی و معمولاً بیش از 4 الی 6 هفته دارد. در مرحله التیام نهایی باید رباط را تا حدودی توسط بانداژ ، یا استفاده از بریس محافظت نمود.
تمرینات حرکتی زودرس برای بهبودی مفصل سودمند است ، ولی باید تحت مراقبت پزشک انجام شود.
 
نقل مطالب این سایت با ذکر منبع بلامانع است
آخرین تاریخ به روز رسانی: 3\9\1393
©2010 Niroo News Agency. All right reserved